MED-EL’s Cochleaire implantaten omarmen

Sanne is een jonge, gedreven student die haar opleiding tot kapster bijna afrondt. Een vak waarin communicatie centraal staat, vaak in akoestisch uitdagende omstandigheden.

Sanne heeft een bilateraal gehoorverlies, maar dankzij haar cochleaire implantaten van MED-EL kijkt zij met vertrouwen uit naar haar toekomst in het kappersvak. In dit verhaal deelt zij haar ervaringen met cochleaire implantatie én haar visie op de toekomst.

Van snelle achteruitgang naar een eerste CI

“Ik was twaalf jaar toen ik mijn eerste CI-operatie kreeg. Het was de allereerste operatie die ik ooit had, dus ik vond het heel spannend,” vertelt Sanne. “Van vlak na de operatie herinner ik me niet zo veel meer, maar papa heeft me later veel verteld”.

De aanleiding voor het CI-traject was duidelijk: haar gehoor ging snel achteruit en zij droeg op dat moment al het sterkst mogelijke hoortoestel. “Het audiologisch centrum adviseerde om niet te lang te wachten, zodat mijn ontwikkeling niet verstoord zou worden, zeker met de overstap naar de middelbare school in het vooruitzicht”.

Bij de keuze voor een merk speelde ook ervaring een rol. “Mijn opa had al een CI van MED-EL en daar waren we positief over. Door zijn traject wisten we bovendien beter wat we konden verwachten, zowel van de operatie als van de periode daarna”.

Wennen na de operatie

De periode na de operatie was niet altijd eenvoudig. “Ik was niet de makkelijkste, hoorde ik later van papa. Ik moest een week een drukverband dragen en dat verschoof steeds en kriebelde. En toen ik mijn processor voor het eerst kreeg, hoorde ik alleen maar piepjes. Dat vond ik ook niet prettig”. Toch bleef Sanne gemotiveerd. De wens om beter te horen werd uiteindelijk zelfs sterker.

Zelf gevraagd om een tweede CI

“Ik droeg aan één kant een CI en aan de andere kant een hoortoestel. Al snel merkte ik dat ik met het hoortoestel veel minder hoorde dan met mijn CI”, legt ze uit. “Dat was frustrerend. Ik kreeg niet alles mee en ik kon moeilijk bepalen van welke kant geluid kwam”.

Omdat Sanne al het maximaal versterkende hoortoestel gebruikte, waren verdere verbeteringen niet mogelijk. “Na veel overleg met mijn ouders en het audiologisch centrum zijn we opnieuw het traject ingegaan. Dit keer moesten we goed onderbouwen waarom een tweede CI voor mij voordelen zou hebben”. Die onderbouwing werd erkend. Op haar veertiende kreeg Sanne haar tweede cochleaire implantaat. “Dat voelde echt als het laatste stapje. Ik ben er nog steeds ontzettend blij mee”.

Zonder CI’s merkt ze direct het verschil. “Dan voel ik me afgesloten en zit ik in mijn eigen wereldje. Soms is dat even prettig, maar ik ben altijd blij als ik ze weer in mag doen. Dan hoor ik erbij, bij de wereld om me heen”. Natuurlijk zijn er ook momenten waarop het lastig is. “Ik heb ook wel eens een dag dat ik wou dat ik ‘normaal’ kon horen. Tegelijk weet ik dat het zonder CI’s veel moeilijker was geweest”.

Omgeving en acceptatie

Sanne benadrukt hoe belangrijk acceptatie is. “Als iemand je CI’s niet accepteert, moet je altijd onthouden dat jij niet het probleem bent, maar zij. Het helpt enorm om mensen om je heen te hebben die je accepteren zoals je bent en die rekening met je willen houden”.

Op dit moment zit Sanne in het tweede jaar van haar kappersopleiding. “Ik wil al kapper worden sinds ik klein ben en hoop straks mijn diploma in ontvangst te nemen.”. Ze werkt drie dagen per week in een kapsalon en volgt daarnaast rijlessen. “Straks zelfstandig naar mijn werk kunnen rijden, daar kijk ik ook naar uit”.

Naast haar werk in de kapsalon wil Sanne haar ervaringen blijven delen. “Ik hoop dat ik mensen kan blijven helpen door mijn verhaal te vertellen. Ook wil ik bijdragen aan het bekender maken van wat een CI is en hoe het werkt. Ik merk dat daar nog veel onduidelijkheid over is, en dat vind ik jammer. Een CI kan echt het leven van mensen veranderen”.

www.medel.com