Hoe vind ik hier woorden voor, denkt Belle als de audicien aan haar vraagt: ‘hoe klinkt dit?’.
Ze zijn bezig met de klank- en geluidsinstellingen van haar nieuwe hoortoestellen. Hoe Belle de nieuwe geluiden ervaart, kan ze onmogelijk beschrijven. Voor haar is het alsof de audicien vraagt of ze kan vertellen hoe spinazie smaakt.
Belle is alleen met de audicien. Ja, hoe klinkt dit? Zijn stem is voor haar onbekend en nieuw en hierdoor kan ze niet goed verifiëren en inschatten hoe zijn stem klinkt met de veranderde instellingen. Het klinkt misschien scherper. Hij klikt nog iets anders aan en blijft zijn vraag op verschillende manieren herhalen. Ze weet niet goed hoe ze zal reageren en voelt zich ongemakkelijk. Zo 1-op-1 aan tafel zonder bijgeluiden is dit spraakverstaan wel oké, denkt Belle. Ze is vooral benieuwd hoe het zal zijn met haar partner Alexia thuis en op de werkvloer.
Waarom heeft de audicien niet aangegeven dat ze haar partner of iemand anders mee kan nemen? ‘Ik zou, luisterend naar een kort verhaal van mijn partner, wel makkelijker het verschil kunnen horen’, beseft Belle. Die stem kent ze al twee jaar. ‘Dan zou ik de nuances vast wel aan kunnen geven’, denkt ze hardop. De audicien reageert enthousiast op haar idee. ‘Breng haar mee’, moedigt hij aan, gevolgd door een ‘sorry dat ik dit niet eerder heb bedacht, die fout ga ik niet meer maken’.
Belle komt de volgende keren samen met Alexia. Ze merkt dat het rustiger is. Nu ze samen zijn, ontdekt ze hoeveel stress het alleen gaan haar gaf. De afspraken bij de audicien blijven spannend en confronterend. Het onder ogen zien van de ernst van haar gehoorverlies, het finetunen met de hoortoestellen en de impact van het spraakverstaan gaat Belle niet in de koude kleren zitten.
Belle en Alexia bereiden de afspraken bij de audicien zorgvuldig voor. Hoe zijn de nieuwe instellingen? Welke meerwaarde geven ze? Welke allernieuwste ontwikkelingen zijn er nog meer waar wij profijt van kunnen hebben? Alexia merkt dat Belle haar beter verstaat met de nieuwste instellingen. Wel blijft het aankijken en elkaar zien cruciaal. Zonder dit gaat het verstaan nog niet. Is dit normaal of kan dit nog beter? Nu ze dit op een rij zetten, krijgen ze meer vragen. Waarom heeft de audicien voor dit merk gekozen? Zijn er behalve de hoortoestellen nog meer technische extra’s voor als er visite komt? Kan het tv-kijken ook nog makkelijker? Het samenwerken maakt het proces voor Belle minder eenzaam en geeft ruimte aan haar emoties. Het valt Alexia op dat ze veel beter begrijpt waar Belle doorheen gaat. Hierdoor kan ze haar echt steunen.
Als de audicien nu vraagt ‘Hoe klinkt dit?’ hebben ze een leuke oplossing gevonden. Alexia vertelt een verhaal wat Belle nog niet kent en al luisterende ontdekt ze hoe goed ze Alexia kan verstaan, welke verschillen er zijn en wat er beter zou kunnen. Ze gaan naar buiten om te horen hoe een gesprek is in de ruis van het verkeer. Ook leest Alexia voor uit een ‘boek dat ze meenemen’, zonder dat Belle haar gezicht ziet, om te checken of het spraakverstaan optimaal genoeg is.
De gezamenlijke voorbereidingen, het ter plekke realistisch checken en finetunen, plus het samen dragen van het (emotionele) proces, betekent voor alle partijen winst. Vraag jij als hoorprofessional aan je klant of zij/hij iemand mee kan nemen?
Op deze plek schrijft Wendelina over haar ervaringen uit de praktijk. Ze traint samen met haar team professionals zoals bedrijfsartsen, arbeidsdeskundigen, audiologen en audiciens. Haar bedrijf Hooridee geeft workshops en biedt individuele trainingen voor werknemers en ondernemers met gehoorverlies. “Iedere dag werk ik met mensen die een nieuwe stap willen zetten, nieuwsgierig zijn en willen weten wat er bestaat, wat beter kan en welke mogelijkheden er zijn. Zij hebben allemaal hun eigen vragen over leven en werken met gehoorverlies”.